اهمیت موضوع:

موضوع ارتباط بین فعالیت بدنی و سقوط در سالمندان یکی از دغدغه‌های مهم بهداشتی و اجتماعی در جوامع معاصر است. این موضوع نه تنها به حفظ سلامت فیزیکی سالمندان کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تأثیرات عمیقی بر کیفیت زندگی و استقلال آن‌ها داشته باشد.
مهمترین یافته ها :

سطوح بالاتر فعالیت بدنی می‌تواند به طور بالقوه نقش مفیدی در کاهش زمین خوردن و پیامدهای سلامتی مرتبط با آن داشته باشد، در حالی که فعالیت بدنی کم یک عامل خطر قابل توجه برای زمین خوردن است. علاوه بر این، جنسیت مرد و بیکار بودن به عنوان عوامل خطر زمین خوردن شناسایی شدند.

شیوع زمین خوردن در کل جمعیت ۲۰.۴٪ بود. این شیوع در گروه‌های سنی بالاتر کمتر بود. سن، جنسیت، وضعیت شغلی، دیابت، تنها زندگی کردن و فعالیت بدنی به طور قابل توجهی بر زمین خوردن تأثیر می‌گذارند. در بین شرکت‌کنندگان، 20.2٪ با فعالیت بدنی کم، 23.04٪ با فعالیت متوسط و 19.2٪ با فعالیت زیاد حداقل یک سابقه زمین خوردن در طول سال گذشته را گزارش کردند. تفاوت معنی‌داری در تعداد سطوح فعالیت بدنی (کم، متوسط و زیاد) وجود داشت. در مدل تعدیل‌شده، فعالیت بدنی کم به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده قوی برای افزایش خطر زمین خوردن در بین جمعیت سالمندان ظاهر شد. به طور خاص، خطر زمین خوردن در سالمندان با فعالیت بدنی کم ۱.۹۷ برابر بیشتر از سالمندان با فعالیت بدنی بالا بود.

پیشنهاد برای کاربرد نتایج :

این نتایج بر اهمیت فعالیت بدنی در گروه سالمندان  تاکید دارد. و به عنوان یک فاکتور محافظت کننده برای پیشگیری از زمین خوردن در سالمندان، شناخته شود. نتایج می تواند در سیاسگذاری ها و افزایش برنامه های فعالیت بدنی برای سالمندان به کار رود.

کلیدواژه ها: سالمندان-فعاليت فيزيکي-سقوط
گروه‌های مخاطب: متخصصان و پژوهشگران ، سیاستگذاران پژوهشی، سیاستگذاران درمانی، رسانه ها و مردم 
مشخصات طرح مرتبط:
عنوان پروژه: بررسی ارتباط سطح فعالیت فیزیکی و سقوط در سالمندان نیشابور: براساس یافته های به دست آمده از مطالعه طولی سالمندی نیشابور
محل انجام طرح: دانشگاه علوم پزشکی نیشابور
مجری اصلی:  زهرا عزیزابادی  | تاریخ اتمام طرح: 18/06/1404 | کد طرح: 140301406